Najświętszy ze Świętych, poddany barbarzyństwu oprawców, drżał i kurczył się jak nędzny robak pod razami rózg. Wśród hańby biczowania, ból Zbawiciela – prawdziwego Baranka ofiarnego – łączył się z lękliwym beczeniem jagniąt, gdy krew święta spływała perlistymi kroplami na ziemię.

Jezus, opuściwszy wieczernik, poprowadził Apostołów ku Górze Oliwnej. Choć uczniowie obiecywali nigdy Go nie opuścić, Zbawiciela zaczynał ogarniać smutek i trwoga. Samotny w grocie, upadł na twarz, przyjmując na Siebie bezmiar win i grzechów całego świata przed sprawiedliwością Ojca.

Wśród haniebnego pochodu, Jezus – Król królów – dźwiga ciężką belkę na poranionym ramieniu. Choć upada z wyczerpania w błoto, obejmuje krzyż z miłością jako ołtarz ofiary, udręczony nieskończenie, lecz modlący się za swych oprawców i przebaczający im z serca.

Opis ostatnich chwil Zbawiciela na Golgocie ukazuje barbarzyństwo oprawców oraz nieskończoną cierpliwość konającego Baranka Bożego. To świadectwo ofiary, w której pośród strasznych mąk, zaćmienia słońca i opuszczenia, Jezus oddaje swego ducha Ojcu, dokonując odkupienia wszystkich ludzi.